Kalleş Sözler

İnsanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum.

İçinde vicdan olmayan kişi arkadan oyun oynar.

Anlamıyorum boğazımızda kalan mutluluğun çıkması için mi bu sırtımızdan vuruluşlarımız.

Kardeşin kalleşi, kalleşin de kardeşi olmaz.

Allah’ım, dostum da düşmanım da benim için ne istiyorlarsa benden önce onlara nasip et!

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar Sorun atlı karıncalar değil arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Yüzüme bakacak yüzün kalmadı Bari arkanı dönebilecek götün olsun. Kalleşsin!

Artık sırtımı dönemiyorum insanlara. Mevzu korku değil; Sırtımda başka bir bıçağa yer kalmadı.

Ölüm kokuyor attığım her adımda nefes aldığım dünya yalan kokuyor birbirine gülen yüzlerin arkasındaki hayatlar ve gerçek kokuyor bu dünyadan sonraki dünya.

Dostun iyisi güzel günde değil zor günde belli olur.

Ne kadar kaliteli parfüm kullanırsa kullansın, hep kalleş kokacak bazıları!

Kalleş, kalleş olmadan önce mutlaka, ağabey, kardeş, dost, arkadaş olmuştur.

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Kalleş dostum olacağına, delikanlı düşmanım olsun.

Sırtımdan vurmayan kaldıysa gelsin!

Bazen eski dostlarımı çok özlüyorum. Sırtım aklıma gelince vazgeçiyorum!

Dön bak arkana. ‘Gitmez’ dediğin kaç kişi yanında? Kalleşliğin lüzumu yok.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Her insan bir kere vurulur sırtından bu hayatta. Çünkü her kardeş, her dost, her sevgili bir parça vicdansızdır.

Gün gelir o, yanındayım her zaman, diyen kalleş dostlar arkanı döndüğünde el sallar.

Bana atılan kazıkların hepsini saklıyorum. Gün gelir de kazık atanlar geri dönerse, onları oturtacak bir yerim olsun.

Bir kalemde silebiliyorsan eğer; kusurunu sil dostunun dostluğunu değil.

Sahi neydi o kural. Sevince mi kaybediyorduk? Sen sen ol arkanda canlı ceset bırakma.

Vefasız dostluğa kalleş zamana, gülmek istiyorsun bırakmıyorlar! Abdurrahim Karakoç

Bazen aynaya bakmak geliyor içimden sırf sırtımdan vurmayacak birini görmek için.

Üzülme anne ağlama sırtımdan yedim kurşunu kalbimden değil. Öylece duruyor hayallerim vatanım şerefsizlere yar değil.

Sahte dostlar sabun gibidir. Elini yüzünü temizler ama ayağını kaydırır.

Sızlıyor be annem! Aşk deyince kalbim, dost deyince sırtım.

Korkum sevmek değil; korkum sevip de ayrılmak. Korkum kurşun yemek değil kalleşçe vurulmak. Korkum ölüm değil; korkum senin tarafından unutulmak.

Yaşamak dedikleri bu işte! Ne yaparsan yap önünde kader arkanda keder. İkisinin toplamı bir” hayat” anca eder.

Sözde kardeş olup da icraata gelince kalleş olanlardan usandım.

Düşmanından çok dostundan sakın! Çünkü dostluk biterse sana nasıl zarar verebileceğini en iyi dostun bilir.

Boğazıma takıldı sevdan. 3 kere sırtıma vur helal de; Alışık değilim harama ondan olacak herhalde.

Dış görünüşe aldanmayın. Adam görünüp ihanetin kitabını yazmış bir dünya kalleş var.

Şimdi beni uçurumdan atsan düşene kadar aklımdaki tek şey; sırtıma değen ellerin olurdu!

İnsanın ucuzu, insana pahalıya mal olur!

Dostum dediklerinizi iyi seçin. Bir gün ne olacağını hiç bilemezsiniz.

Dalga geçerim ama kırmam. Ciddiye alırım ama takmam. Çevremde birçok arkadaşım olabilir ama hepsini dostum yapmam!

Yarınlar kalleş dolu. Mert olan her düne yan! Nihat Atsız

Kardeş ve kalleş yakın kelime. İnsana ihanet beklemediği yerden gelir. Elif Şafak

Gidenin arkasından diz çökmeyin. Cenaze namazında secdeye varılmaz.

O kadar kirlenmiş kalleş dostlarım var ki arkasına geçip beni yıka yazasım var.

Herkesin işine yaradığın kadar iyisin şu hayatta!