Ece Temelkuran Sözleri

İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde; korkma desin diye.

İnsanların yüzlerindeki izlerle ilgili soru sormazsanız nezaket gösterdiğinizi değil, yüzlerini görmediğinizi düşünürler.

Kendi gözümden düşersem, bir daha ayağa kalkamam.

İnanacaksın dediklerinde, hücrelerimin endoplazmik retikulumuna kadar inandım.

Bazı anlamlar, bazı yaşları bekliyor, sanırım.

Çünkü bir erkek, bir kadının nefesi kadar.

Dilini bilmediğin bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni, senin dilinde susturacak kimse yoktur.

Hiçbir şey beklemediğini söyleyenler en çok bekleyenlerdir aslında.

Sakın, dedi kendine, korkma. Bir hafta önceydi, anlamıştı. İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde, Korkma, desin diye.

Öfke, yer yenilgiyle içimizde büyüyen cüzzamlı bir çocuk alara.

Ağzımın sözcükleriyle konuşuyordum, kalbiminkiler boğularak siniyordu.

Ne yaparsan yap sadece bir hikâye kalıyor geriye.

Belki kafam patlayacak bir gün. Çünkü hiçbir şeyi unutmuyorum ben.

Anlıyorum. Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

Anlasana, biz yokuz aslında. Yani ellerimiz hiçbir zaman temiz olmadı. Yok yere topuklu ayakkabılar giymeyi öğrendik, kitaplar okuduk ve dolma sarma dersine çalıştık. Psikoloji ve sosyoloji okuduk ve bol bol sustuk.

Bütün aşklar budur. Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.

Başka kadınların çaresizliklerine öfkelenen kadınlar muhakkak kendi çaresizliklerine öfkeleniyordur.

Bir dua kırıntısı lütfet, benim kalbim ise senin için hep namazda.

Anlayacaksınız ki hayat sizin nefesinizde. Başka hiçbir yerde, hiçbir şeyde değil. Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat; nefesinizin yettiği kadar.

Herkes kendi günahını unutur; ama kimse alacağı intikamı unutmaz.

İhtiyarı da genci de ölüme aynı mesafede.

Bir harfle öldürebilir bir insan bir insanı.

Acı, kendi kendine hikmet yumurtlamıyor.

Bana kalırsa, kendini de çok önemsiyorsun. Her yaşadığın zorluğu bu yüzden abartıyorsun. Sen merkezli bir dünyada elbette yalnız kalırsın.

Kafamın içinde çok şey var anne. Kitap okuyunca geçer sadece.

Ölümü böyle iç cebinde sevgilinin resmi gibi taşıyan memleketler cenazeleri niye hep hazırlıksız karşılarlar? Bu iğrenç desenli, pis battaniyeler.

İnsan, her şeyi unutuyor da, en ihtiyacı olduğu zaman yanında olmayanı, aklını kaybetse unutmuyor.

Kurnazlığı zekâ zannedenlerin topraklarında nezaketiniz sizi aptal gösteriyor olabilir. Aldırmayalım.

Bir insan bir insanda başka bir hayatın kapısını görünce âşık olur.

Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

Bir şehrin açık hava çiçekçilerinin başına gece bekçilerinin dikilmesi , şehirde hala çiçek çalmayı düşünen insanların olduğunu gösterir.

Bakma sen söylediklerine, insan kendini feda etmek ister.

Artık konuşmayanları, öylece durup cevap vermeyenleri. Vazgeçmişleri ve taşra kasabalarında hiç konuşmadan kitapların ve oyuncakların arkasında iki büklüm oturan eski solcu kırtasiyecileri.

Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat… Nefesinizin yettiği kadar.

Bir erkek bir kadından ne zaman uzak duracağını bilmeli.

Herkes gülerken durup bir an bütün arkadaşlara bakıp “işte yaşamak bu” demiştim, yüzünü dağdan gelen suyu tutmak gibi.

Tavşan boku gibi yaşamaktansa öl daha iyi!

Bu ülke merhametini lütfetmeden önce insana muhakkak diz çöktürür.

Eğer ölümü anlamlandıran yaşadığımız sürece yaptıklarımızsa, pek şansım yok.

Amira, bize kadınları nasıl seveceğimizi anlatan bir kitap lazım. Yoksa hep böyle şapşal ve kavruk kalacağız. Bize kadınların nefesini genişletecek, o nefesin rüzgarına yelken açmamızı öğretecek bir kitap lazım. Yoksa ne kadar sevilsek tamir olmayız.

Bir acıda, bir sevinçte, bir kavgada, bir hikâyede erimek ister.

Evlilik tatlı hanımefendi, porselen takımlarının desenlerine adamın yüzünden daha çok gördüğün bir münasebettir. Benim ise şükür ki , her zaman porselen takımlarından daha heyecanlı şeyler oldu hayatımda. Çin porselenlerinden daha desenli adamlar!

Her şeyi görebilecek kadar yakında, günü gelince çekip gidebilecek kadar uzakta durmayı iyi bilirim.

Çünkü burada insanlar bir yanlışlık gibi ölüveriyor. Sen bir yanlışlık olamayacak kadar güzelsin.

Nasıl kırıyorlar sonra bu kız çocuklarını? Nasıl kendilerine benzetiyorlar? Cinayet gibi.

İktidar, gücü zayıfladığı için şiddeti devreye koyar.

Başka türlü katlanamaz aslında kendine.

Acı mühim değil, umut yoruyor insanı.

Hayalinden daha eksik olma, beni utandırma. Gel.

Benim ölüm ve acı üzerine şiirlerimi kim okumak isteyebilir ki? Ben, ne papatyaları anlatabiliyorum senin gibi, ne de devrimi, ben acıyla meşgulüm deniz. Anladın mı?

İsyankâr iyiliğim, kötülük gibi geliyor kulağa.

Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.

Ölümü hatırlamaz insan, hayatı hatırlar.